In de Westerse wereld is er een grotekans, dat je geboren wordt met alle mogelijkheden om iets te bereikenin de korte tijd, dat je hier op aarde ronddwaalt. Met strenge oudersontstaat er eerst een soort van moeten, maar wanneer je zelf keuzesmag maken bestaat er een mogen.

Tijdens de nieuwe periode van hetmogen, willen de meeste mensen alsnog presteren, ook al is er niemanddie hun er op aanspreekt. Er is dus blijkbaar een andere motivatie,die zorgt voor de prestatiedrang in de Westerse wereld.

Ondanks de mogelijkheden is het nietmakkelijk iets te bereiken, als iedereen iets wilt bereiken. Erheerst een competitieve sfeer, die in het volwassen leven vooral naarbovenkomt op verjaardagsfeestjes of een rexfcnie van de vroegereschool.

Op een rexfcnie komt meestal nietaltijd naar voren dat het slimste jongetje van de klas het besteleven heeft gehad. Het slimste jongetje heeft vaak niet zijn hartgevolgd en meteen gekozen voor de beste baan, maar de beste baan isniet altijd de leukste baan. Natuurlijk is het leuk om de baas vaneen bank te zijn, met een bankrekening waarbij je een pinautomaat metbreedbeeld nodig hebt om je saldo op te vragen. Maar waarschijnlijkis het jongetje dat altijd de klas uit is gestuurd het gelukkigste.De jongen volgde altijd al zijn eigen weg en heeft nu ook zijn hartgevolgd. Wanneer je iets doet wat je echt leuk vindt, doe je dit ookgoed en bereik je alsnog wat in het leven.

Er is dus die prestatiedrang, ook alkomt die op verschillende manieren naar buiten in de bevolking. Waarkomt het vandaan? Is het een defensief mechanisme tegen het weten dathet leven een einde bevat. In de tijd dat je hier bent wil je ietsnalaten. Mocht het leven nooit eindigen dan zou je denken, het komtmorgen wel, zonder hierbij een schuldgevoel te krijgen.

Soms lijkt het makkelijker om gewoonalcoholist te worden en niks te bereiken, maar dan komt de volgendeochtend opeens het schuldgevoel naar boven. In plaats van alcoholistword je liever lichtelijk autistisch zodat je het leven richt op xe9xe9nbepaald onderwerp en je daarin zorgeloos specialiseert. Ook dat lijktgeen magnifieke oplossing in sociaal opzicht. Daarom schipperen wijmensen, die nog iets moeten bereiken ergens tussen autist enalcoholist. De ene dag ben je op foute feestjes aan de drank, terwijlje op de andere dag gepassioneerd bezig bent met hetgeen dat je wiltbereiken. Het enige wat altijd aanwezig is, dat is de angst om nikste bereiken. Je sterft en krijgt nooit meer een tweede kans om welwat te presteren.

Hoe zou dit gevoel zijn als je inrexefncarnatie gelooft? Dan denk je zeker te weten dat er altijd eentweede kans is. Je hoeft niet zo nodig te presteren in dit leven, eris altijd nog een volgend leven. Maakt dit gelovigen van bijvoorbeeldhet hindoexefsme en boeddhisme dan niet minder productief in hetleven?

Het leven zit vol onduidelijkheden. Demeeste onduidelijkheden worden door de mens zelf gecrexeberd. Zo vaaklopen we als mens tegen de lamp in onze eigen mini-wetenschap. Wekunnen niet voor alles een antwoord vinden.

Wanneer we een tas hebben waar geenvoorwerp in zit, noemen we deze tas leeg. Maar wat is leegte? In deleegte zijn nog steeds luchtmoleculen. Of wat als er wel iets in zit,dan hebben we moleculen die een voorwerp vormen, maar een molecuulbevat geen massa dus waar zit in godsnaam dan de oorzaak van dat wijhet voorwerp geen leegte noemen?

Het leven is zo onduidelijk, maar tochnemen we alles voor x93gewoonx94 aan. Als ik naar de lucht kijk denkik nooit waarom is de lucht blauw. Als kind deed ik dat nog wel, maarop een gegeven moment is het vanzelfsprekend dat de lucht blauw is endenk je er niet over na.

Zo wordt de dood ook ietsvanzelfsprekends. Wij gaan er klakkeloos vanuit dat wanneer iemandx93doodx94 is. Dus het moment dat een dokter zegt: x93hij isoverledenx94. Op dat moment voelt de mens niks meer en is hij voor degelovigen vertrokken naar de hemel of voor de athexefst gewoonverdwenen. Een andere optie is er niet. Maar stel je nou eens voordat doodgaan alleen betekent dat je niet meer kan bewegen, maar datje wel gewoon alles voelt. Niemand kan bewijzen dat deze hypotheseniet waar is. Sterker nog, de wetenschap weet nog steeds niet hoe wijpijn kunnen ervaren. Dus als deze hypothese daadwerkelijk klopt, danzou het betekenen dat wij eeuwenlang mensen martelen door ze teverbranden of te begraven.

Hetzelfde geldt voor euthanasie. Wijgaan er allemaal maar vanuit dat het hiernamaals zoveel plezanter is,dan hier op aarde rondlopen met een ongeneeslijke ziekte. Heeft u hetzo rot in uw leven en bent u bejaard? Kom maar op, wij brengen u naareen betere plek met deze spuit in uw arm. Eigenlijk zou de zin moetenzijn: wij brengen u naar een plek waar wij helemaal niks van weten enwaar wij in dit leven ook helemaal niks over te weten zullen komen.

Deze column zal geen gemopper wordenover de negentig procent debielen van de bevolking, want zelfs deandere tien procent gaat er maar klakkeloos vanuit dat alles zovanzelfsprekend is. Maar als het even kan, zou het goed zijn om devanzelfsprekende dingen in het leven eens in twijfel te trekken.

Het is me toch een gekke wereld. Noggeen paar weken geleden stortte er een vliegtuig neer ergens in eenland, waar ik nooit mijn vakantie naartoe zal boeken. Dit nieuws vielmij ten deel door een nieuwslezeres. Een blondje met boobies, dieachteraf toch wel wat infaam en abject bleken. Negentig omgekomenNederlanders was de schatting. Wat erg, dacht iedereen. Alletv-programma's waren aangepast. Wij mochten niet lachen, wantdaarvoor waren wij niet in de stemming, bedachten de hoge heren inHilversum. Wij bleken in rouw te zijn.

Meestal als je in rouw bent, blijf jedaar wel een aantal maanden, zo niet jaren, mee aan de gang. WijNederlanders rouwen anders, want nu een aantal weken later hoor je ingeen enkele nieuwsuitzending meer iets over de vliegtuigramp. Datnoem ik nog eens een effectieve rouwtherapie. Kan iemand misschien depsychologen uitleggen hoe deze therapie werkt? Of waren we in rouw,omdat de tv-bazen het wel zo nobel vonden om ons in rouw te latenvoordoen?

Hoeveel controle hebben dezetv-magnaten wel niet op ons? Negentig procent van de mensen kijkt 'savonds meer dan twee uur naar de beeldbuis. Het is niet verwonderlijkdat, wat je in die twee uur ziet, ook in je gedachten blijftrondzweven. Dus als je de controle hebt over wat er op televisiekomt, heb je de controle over wat er in de loslopende breintjesrondzweeft.

De zogenaamd zinvolle harde werkers inde reclame-business hebben dit ook door. In series wordt vaak CocaCola gedronken, met het merk duidelijk in beeld of Libresseanti-lekplakjes, die op een onopvallende manier, opvallend in beeldkomen. Subliminale reclame noemt men dit. Reclame die in onsonbewuste gaat zitten en naar boven komt als wij door een drukkewinkelstraat lopen. Als je daar op zondagmiddag lopend door deKalverstraat aan gaat denken, wordt het toch wel een eng begrip. Dehonderden mensen die om je heen lopen, krijgen om de haverklap eenonbewust bericht naar boven: x93kopen die hapx94. Precies zoals dereclame-magnaten het bedoeld hebben.

Maar als de onwetende mens al geencontrole heeft over wat voor berichten er in het eigen breinbinnenkomen en ook niet over wanneer ze tot uiting komen. Zou het danniet zo kunnen zijn, dat ons hele leven op een gegeven momentgecontroleerd wordt door deze subliminale terroristen?

Er is in de reclame-business wel eensoort reclame-politie. Deze politie controleert of de mannetjes in dereclamebranche wel goed bezig zijn. Dan denk ik, die letten erop datwij Nederlandse bevolking niet teveel onbewuste troep naar binnenkrijgen. Dat blijkt niet zo te zijn. De reclame-politie let er alleenop dat het ene bedrijf het andere bedrijf niet afkraakt. Wat boeitdit de Nederlandse bevolking? Wij willen gewoon tv kijken, zonder datxe9xe9n of andere geldbeluste debiel een onbewuste reclameboodschap inons brein plant.

De zon is onder. De wereld slaapt. Ondertussen zit ik hier, kijkend naar de sterren. Drinkend van mijn bier denk ik aan de mensen, die morgen weer om half zeven opstaan om naar hun kantoorbaan te gaan. Geen bier, vroeg naar bed en dat vijf dagen per week. Ben ik anders dan het merendeel van de samenleving, als ik hier niet aan mee wil doen?
    Laat mij maar drinken en filosoferen over het leven, in plaats van hersenloos gegevens in te voeren in computerprogramma’s. Mocht er in het hiernamaals een keuze bestaan om wel of niet te rexefncarneren als mens op aarde, dan zou ik alleen al rexefncarneren om de smaak van de drank met het uitzicht op de sterren te kunnen herbeleven. Iemand die morgen vroeg op moet staan zal waarschijnlijk niet willen rexefncarneren om deze avond of de activiteit achter de computer van morgen te herhalen.
    Natuurlijk snap ik, dat wij mensen geld nodig hebben om onszelf en eventueel het gezin te onderhouden. Maar als je de keuze hebt om veel geld te verdienen met een kantoorbaan of om iets te doen wat je echt leuk vindt en net rond kan komen, dan is de keuze snel gemaakt.
    Voor een groot deel van de samenleving geldt dit niet. Een gedeelte heeft net de pech om geboren te worden zonder goed stel hersenen of op te groeien in een onjuiste omgeving. Deze groep zal ik verder buiten beschouwing laten. Het gaat mij om de groep, die wel een kans heeft op het bepalen van de eigen tijden en toekomst, maar zich troosteloos opstelt als onderdanige voor de baas van xe9xe9n of ander nutteloos bedrijf.
    Is het de angst voor het onbekende, dat een groot deel van de samenleving een weg in het leven volgt, zoals al vele onopvallende mensen in de historie hebben gevolgd? Zijn ze bang voor het niet kunnen voorspellen van de toekomst?
    Het doorlopen van een eentonig leven, zonder enige vernieuwing vergroot je de kans op depressie en het vervroegd starten van het mentale verouderingsproces. Natuurlijk komt er wel eens een nieuw computerprogramma uit, waarin de gegevens op een andere manier moeten worden ingevoerd. Ook zal er vast wel eens een collega een nieuwe mop vertellen bij de koffieautomaat. Het is alleen zoveel beter om zelf nieuwe doelen te stellen en zelf nieuwe ervaringen op te doen, waarvan de uitkomst totaal onverwacht is. Waarschijnlijk vallen de mensen, die hun eigen onverwachte weg volgen in het leven, na hun 65ste ook minder in het zwarte gat, omdat zij minder angst hebben voor het onbekende.
    Dus leef je eigen leven! Word geen onderdanige sul, die de gemakkelijkste weg volgt. Neem een onbekende route in het leven! Stappen in een eentonige kantoorbaan met een goed stel hersenen is als het gaan zitten in een trein zonder tussenstops op weg naar de dood.

We hebben hier in Nederland de vrijheid om te geloven in wat we willen. Geloof is liefde. Daarom maken we van een dag, waarop dieren ritueel geslacht worden, een feestdag. Welkom in Nederland.

Ik kom uit het land van de veertien miljoen debielen. Er zijn vier topdebielen die zichzelf de Toppers noemen. Deze mensen hebben het zwakbegaafde deel van mijn vaderland opgeroepen om zich in zilveren glitters te kleden en zo mee te komen zingen in het stadion van de mooiste voetbalclub van Nederland. Wat bleek? Duizenden, toch wel homo sapiens, hebben echt een zilveren glitterpak aangeschaft.
    Hoe zullen de andere landen hun houding ten opzichte van ons veranderen als ze dit zien? Mogen we dan nog net zo vrijuit in hun land dammen en deltabruggen bouwen? Mijn hart maakte wel een overslagje toen ik de volgende dag in de krant las dat een bus topper-fans in een ongeluk verzeild was geraakt. Een bewijs voor dat de evolutietheorie tegenwoordig niet meer geldig is, komt uit het feit dat er geen doden zijn gevallen.
    Ik kom dus uit het land van de veertien miljoen debielen. Nu ik dit zeg realiseer ik mij dat ik nu ook meteen veertien miljoen vijanden heb. Ik woon nu al vele jaren hier en ik snap nog xe9xe9n ding totaal niet. Waarom zetten mensen kabouters in hun tuin? Bloemen okee, maar kabouters? Je hebt ook mensen die een tuin hebben volledig gevuld met kabouters. Waar is het dan fout gegaan?
    Winston Bogarde bukt voor niemand, Gordon doet het voor iedereen. En wie heeft er langer succes? Juist, degene die voor iedereen bukt. Wil ik uit zo een land komen? Ja, ik ben gelukkig hier. Ik heb hier iets om over te schrijven.
    Natuurlijk zou ik, mocht ik een Amerikaan zijn, ook veel te schrijven hebben. Zo wordt een onschuldige animatieserie als South Park uit angst gecensureerd. We hebben er in Nederland niet al teveel over gesproken, maar South Park dat in Amerika gecensureerd wordt. Dat is hetzelfde, als dat in Nederland een show van Theo Maassen gecensureerd wordt. Dan is er toch wel heel wat aan de hand.
    Allemaal door de islam. Of door de debielen? Het is maar wat voor hypothese je eraan geeft. Onder de islamieten zullen ook wel zwakbegaafden zijn. Ik heb opzich niks tegen de islam, alleen snap ik het nut van de hoofddoek niet. Als de meisjes ons vertellen dat het puur uit hun eigen wil is, wat is er dan mis in de hersencellen in dat hoofdje? Mooi ziet het er niet uit. Modieus is het ook niet. Is het dan toch om de man niet bang te maken, dat iemand anders opgewonden wordt door hun haardos te zien?
    Het lijkt me niet fijn om moslimvrouw te zijn in de zonnige periodes van het jaar. Wanneer wij ongelovigen lekker in het zonnetje zitten met een blikje bier, zit mevrouw Yilmaz, zwetend in haar boerka, te genieten van haar non-alcoholische drankje.
    Ik wil geen pro-Wilders column maken, maar er zijn toch dingen in de islam, waarvan ik denk, dat kan beter. Nu wil ik niet zeggen dat ik niet, als bier drinkende, van de zon genietende, ongelovige nooit problemen heb. Zo is het voor mij ook heel moeilijk om te onderscheiden welk geluid van mijn trillende telefoon komt of van een insect dat zich in mijn buurt voortbeweegt.
    Misschien moeten de islamieten lekker meedrinken, als wij binnenkort zonder voetbalkennis ons land gaan aanmoedigen. Als zestien miljoen meneertjes van Gaal hebben we commentaar, die we naar buiten brengen, door middel van de dubbele tong. Het wordt weer de tijd van de mensen die verkleed gaan als oranje leeuw of mensen die brullen met hun brulshirt van de Blokker.

    Ik kom dus uit het land van de veertien miljoen debielen. Ondanks dat ben ik blij hier te wonen. Misschien maakt dat mij ook wel debiel. Het mooie van een debiel is, dat hij niet door heeft dat hij zelf een debiel is.

Vrouwen. Ik kan er boeken vol over schrijven. Ze begrijpen is een ander verhaal. Het crexebren van bepaalde problemen, die voor ons mannen totaal onbegrijpelijk zijn, is nog altijd een heikel punt in mijn leven. Er blijken momenten te zijn in vrouwenlevens waarop wij mannen bepaalde onderwerpen niet mogen aansnijden. Ook de momenten van knuffelen lijkt God niet helemaal juist te hebben afgestemd tussen man en vrouw.
    Wat is er trouwens in godsnaam aan de hand met dat knuffelen? Waarom willen vrouwen altijd op de raarste momenten knuffelen, maar meer dan dat willen ze niet. Voortplanten zit er niet bij. Voor mannen is knuffelen dan ook een totaal onnatuurlijke bezigheid. Het doel is wel aanwezig, maar onbereikbaar. Zouden er mannen zijn, die kunnen knuffelen zonder er speciale gevoelens bij te krijgen?
    Het is natuurlijk niet onmogelijk. Op aarde lopen twee soorten meisjes rond. Zachte meisjes en de andere meisjes. Om die andere meisjes nu de harde meisjes te gaan noemen vind ik ietwat onvriendelijk. Het gaat mij namelijk helemaal niet om hen, maar om de zachte meisjes.
    Een zacht meisje is een bepaald soort vrouw, die zich niet mengt in de mode-idealen van tegenwoordig. Zij loopt net zo goed de hele dag in haar lekkere broek in plaats van haar Gucci-broek. Zij is ook niet zo mager als Doutzen Kroes. Ook niet aan de dikke kant, maar net iets volslanker, omdat ze graag een flesje wijn drinkt in de avond. Om deze reden zijn de punten waar het mannelijk oog het eerste zijn aandacht op richt ook iets beter ontwikkelt.
    Omdat het zachte meisje zich niet interesseert in de mode-idealen, heeft zij meer vrije tijd over om zich te verdiepen in de man. In de gunstigste gevallen kijkt zij ook naar voetbal in plaats van Desperate Housewives.
    Deze zachte meisjes, dat zijn de meisjes waar wel mee valt te knuffelen. Wat heb je aan een gratenverzameling, die zich tegen je aandrukt? Niks. Het is nog gevaarlijk ook, want er kunnen scherpe botjes tussen zitten. Bovendien moet je oppassen dat je haar extreem dure kleding niet vuil maakt.
    Het tegenovergestelde is ook geen optie. Wat heb je aan een vrouw in je armen, die graag naar de Burger King gaat en altijd klaagt over dat zij vocht vasthoudt? Dat past niet in je armen en is bovendien heel onhygixebnisch.
    Nee, de vrouwen moet streven naar het zachte uiterlijk. Neem een wijntje bij het eten en geniet van het leven. Ga je niet uithongeren en verdiepen in de laatste debiele trends. Eet en drink!Maar zoals met alle dingen in het leven, probeer het met mate te doen. Alleen dan zullen de mannen echt willen knuffelen.

De wetenschap streeft naar het willen weten. Ik als ongelovige streef hier ook naar, omdat dit mij toch een bepaalde zekerheid geeft, die ik niet in een geloof kan vinden. Alles willen we weten om zo ook alles te kunnen voorspellen. De drang van het willen weten is zo groot. Nog veel groter dan de pijn die het weten oplevert.
    Want wat zal het voor de gelovigen betekenen als hun overtuiging te herleiden is tot xe9xe9n fout geprogrammeerde hersencel? Dan zijn de Koran of de Bijbel ook alleen nog maar boeken voor de minder begaafden. Dan is het bidden naar Mekka niet meer dan een ritueel van een autistisch zwakbegaafde. Er is een grote kans dat geloven een ander geprogrammeerde hersenstructuur is, maar willen we dit echt weten? Ik wel, maar aan de andere kant kan het zoveel problemen geven. Kennis is handig, maar het kan ook de mooie dingen van het leven compleet kapot maken.
    Zo heeft ieder kind in zijn jeugd altijd een voorkeur voor een bepaald soort chips. Ik stam nog uit de tijd van de keuze tussen paprika en normale chips. Ieder kind hield altijd het meeste van paprikachips. Nu jaren later ben je meer te weten gekomen over de stoffen die in paprikachips zitten en kom je erachter dat er een stof in zit waar je Alzheimer van krijgt. Weg is de verrukkelijke smaak van paprikachips. De associatie met paprikachips is veranderd in een ziekte, die alle mooie herinneringen van je afneemt op een moment waar je alleen nog vreugde kan beleven aan de plaatselijke bingo en de herinneringen aan vroeger.
    Het wordt ook steeds makkelijker om verschijnselen te verklaren met de kennis die we nu bezitten. Vroeger was een druk, vervelend en hysterisch kind gewoon een druk, vervelend en hysterisch kind. Tegenwoordig is alles ADHD of autisme. x93Hij is wat druk, dan zal hij er wel niks aan kunnen doen, want hij heeft ADHD.x94 x93Hij is wel erg goed in puzzelen. Maar ja hij is zwaar autistisch.x94 De verrijking van onze hersenen met termen die alles verklaren, vliegen je om de oren.
    Gelukkig zijn er ook vormen van kennis die het leven wel verbeteren. Zo kijk ik bij het ontmoeten van een nieuwe vrouw in mijn leven, altijd eerst even naar haar moeder. Zo weet ik hoe ze er over een aantal jaar bijloopt. Dit kan vaak een wat schokkende ervaring zijn, maar wel een handig hulpmiddel van meneer Kennis.
    In je eigen wetenschap kom je er ook wel eens achter dat de echte wetenschap het niet altijd bij het juiste eind heeft. Zo kunnen we de mens zo goed als zeker uit de evolutietheorie van Darwin schrappen. Deze theorie zegt dat alleen de sterkste of de best ontwikkelde vormen van leven zich het meest zullen voortplanten. In onze mensenwereld zijn het vooral de minder volmaakte hersenen, die vergeten een rubbertje om te doen tijdens de daad. Zo komen er alleen maar meer domkoppen en kunnen wij niet echt spreken van vooruitgang of aanpassing aan de omgeving, zoals Darwin dat zo vastbesloten zei.
    Ondanks mijn mindere interesse in het geloof en grote interesse in de wetenschap zijn mij toch vele dingen onduidelijk in het leven. Zo vraag ik mij al jaren af wie uitmaakt waar het publiek zit bij De Wereld Draait Door. Er zitten namelijk altijd mooie vrouwen op de eerste rij, terwijl achterin in vaak de verschrompelde opvliegende vrouwen zitten. Zou Mathijs dit zelf mogen uitmaken of is dit puur toeval? In de wetenschap is niks puur toeval, dus zou Mathijs of een man, die er speciaal voor in dienst is genomen, moeten kiezen welke vrouw er mooi genoeg is om op de eerste rij te zitten.
    Ik ben bang dat de wetenschap mij op deze nutteloze vraag nooit antwoord gaat geven. Wel ben ik er zeker van dat de wetenschap mij dingen gaat vertellen, die ik eigenlijk niet zou willen weten. Toch wil ik het weten. Waarom? Dat weet ik dan weer niet.

Ik ben een mens, geboren vele jaren terug in de tijd. Als ieder mens bevatte mijn jeugd een grote hoeveelheid van doelloos spelen met troep uit de Bart Smit. Het was een zorgeloos leven, waar je toen nog geen weet van had.
    De eerste zorg komt pas op je twaalfde levensjaar. Je gaat veranderen van school. Het oude vaste leventje ondergaat grote veranderingen. Voor het eerst word je geconfronteerd met zorgen, die ertoe doen om een goede toekomst tegemoet te gaan: huiswerk en toetsen. Ook komen er andere interesses in je leven. Je wilt geen autootjes meer door de kamer rijden, maar je rijdt liever tegen meisjes op. Je kan het je niet meer voorstellen dat je die autootjes zo leuk vond, nu je het andere geslacht hebt ontdekt. Zo beweeg je jezelf voort door het leven, met het kijken naar meisjes, het hebben van feestjes en af en toe dat stomme huiswerk. Je drinkt je eerste biertje en denkt: het leven is mooi.
    Een aantal jaar later. Het diploma van de middelbare school is behaald en je bent wettelijk klaar voor het volwassen leven. Je kan, mocht het je wens zijn, full-time gaan werken. De gelukkigen onder ons zullen dat nog even uitstellen met het volgen van een studie. Nu begint echt de goede tijd. Je bent vaker vrij, kan meer feestjes afgaan en je hoeft nog steeds niet te werken, terwijl je hersenen toch als een volwassen mens functioneren. Er zijn geen verplichtingen, want je hebt geen vrouw en je ouders kijken ook minder naar je om. Als je wilt uitslapen, dan doe je dat. Als je een mooie vrouw ziet, dan ga je er op af. Als je dronken wilt worden, dan pak je de fles. Alles kan. Het is ook niet erg, want je gaat een goede toekomst tegemoet, je studeert immers.
    De vraag is hoelang je deze tijd vol kan houden. Ik kom zelf al in de buurt van het punt waar de studie afgerond is. Ondanks dat hou ik nog steeds van feestjes, verschillende vrouwen, drank en heb ik een hekel aan vaste ritmes. Als ik een baan van negen tot vijf krijg zal ik toch een vast ritme krijgen, met vele verplichtingen.
    Elke week maar weer dezelfde dingen doen, met dezelfde vrouw en waarschijnlijk ook met de kinderen. Op donderdagavond zitten we samen op de bank naar de televisie te staren. Zullen we uitgaan? Nee, we hebben kinderen en trouwens we moeten morgen weer werken. Zo gaat het avond op avond. Gelukkig is er nog het weekend. Wat een genot, want dan kan je weer verheugd zijn op de visite die komt. Is het weer diezelfde lul met zijn eigen bedrijf en zijn vrouw die parfum verkoopt en alle beurzen afgaat? Of zijn het dit keer Kees & Ida, die nu al vier jaar in die ene VINEX-wijk wonen? Wat zullen die hebben meegemaakt? Misschien kunnen die ons leven een onverwachte wending geven.
    Nee, de visite op zaterdagavond is dan ook meer een verplichting, dan een feest. Al gauw komt er minder visite en is het enige mooie in het weekend nog de voetbalwedstrijd van je zoon, die op zondagochtend om half negen begint. Vroeger kroop je toen net je bed in, maar nee nu sta je daar in de kou. Daarna kan je jezelf weer klaarmaken voor de nieuwe week die komt, met weer de vaste rituelen. Als een robot die een programma voor een week heeft en voor altijd op repeat staat.
    Kunnen we niet voor altijd studeren? Laat het onverwachte van het leven geen plaats maken voor het vaste ritme. Voor je het weet beweeg je jezelf in een vast ritme naar je graf toe. Toch zal ik er ooit aan moeten geloven, maar tot die tijd probeer ik zoveel mogelijk te genieten van de vrijheid die ik nu heb.

<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Normaal kook ik altijd voor mijzelf. Integenstelling tot vele anderen snijd ik mijn groenten, maak ik zelfde saus en ja, ik prak mijn eigen aardappelen. Kant-en-klaargerechten vind ik het toegeven aan de eigen zwakte. Als je in staatbent om te koken en je haalt toch een aantal maal per week een zoute,al veertig dagen geleden klaargemaakt gerecht, dan is er iets goedmis. Een tegenargument zou kunnen zijn dat je geen tijd hebt. Ben jedan zo opgeslokt in deze debiele wereld dat je niet eens meer kanbepalen of je jouw eigen avondeten mag maken? Of is het gewoongemakzucht? Mensen met gemakzucht bereiken vaak weinig in het leven,dus dan blijf je toch bij de groep horen waar eventueel iets mis meeis.

Omdat ik voor mijn inspiratie voor hetschrijven mij graag meng in de negentig procent debiele bevolking,dat dit land telt, ben ik eens naar de kant-en-klaar afdeling gegaan.Het was zo ver, ik zou vanavond kant-en-klaar gaan eten. Helaas zagde kant-en-klare hutspot van de Albert Heijn eruit als een mengsel,dat tijdens de zwaarste buikgriep nog niet eens uit onze lichamelijkeuitgang zou kunnen stromen. Het idee dat dit vanavond mijn huig zoupasseren, deed mij realiseren dat het tijd was om dit gerecht telaten voor wat het was.

Ik besloot naar de soepen te gaan. Daarkan nooit zoveel mis mee zijn. Op de soepafdeling werd mijn vermoedenal reeds weer bevestigd. De kant-en-klaar maaltijden zijngeproduceerd door en voor debielen. Ik zal mij even nader verklaren.

Ik besloot een zak soep van UNOX uithet schap te pakken. Champignonsoep. Ik moet toegeven dat het erlekker uitzag op het pak. Om even te controleren of er ook echtchampignons voor gebruikt zijn en ik niet gewoon een zooismaakversterkers naar binnen zou werken, keek ik op de achterzijdevan het pak. Daar stonden netjes de ingredixebnten, maar voor dedebielen, die nog wel in staat waren om op de achterzijde te kijken,had UNOX ook iets bedacht. Naast elk ingredixebnt stond een tekeningvan hoe dat ingredixebnt er ook alweer uitzag. De doelgroep van dezesoep zijn dus mensen, die soms even vergeten hoe een ui er ook alweeruitziet, maar gelukkig, UNOX heeft er een plaatje naast gezet! Ja,dat is een ui! Ik dacht al ui, waar moet dat nou naar smaken, nooitgezien zo een ding! Het moet niet gekker worden.

Als deze mensen zich zouden willenvoortplanten, zou je dan ook een goede pornofilm aan moeten zetten,zodat ze weten hoe het ook alweer moet? Kunnen deze mensen nog weliets zelfstandig uit het geheugen ophalen?

Laatst was in De Wereld Draait Door dediscussie over wat kwaliteit van leven is. Als iemand niet meer kanzien en horen, is het dan niet beter om er op onnatuurlijke wijze eeneinde aan te maken? Nu vraag ik mij af, wat als je niet meerzelfstandig kan denken? Is het dan niet beter om als een stellemmingen gewoon de zee in te lopen, zodat het gemiddeld IQ van ditland opeens verdubbelt. Helaas neemt Nederland het te vaak op voor dedebielen en zullen zij gewoon het overgrote deel van de bevolkingvormen.

Binnenkort zijn er ook weerverkiezingen en we laten dit soort UNOX-tuig gewoon stemmen! Is hetdan niet handig om bij elke naam een foto te zetten, zodat ze inieder geval een idee hebben waar ze op stemmen? De vraag isnatuurlijk wel of ze dan stemmen op het hoofd of op de ideexebn van depersoon. Een nutteloze stem wordt het in ieder geval, maar wel metgrote gevolgen.

Om mij niet te laten associxebren metWilders kom ik wel met realistische oplossingen. BrengUNOX-spaarkaarten uit, speciaal voor deze kant-en-klaar gerechten.Vertel de bevolking tijdens een programma waar veel debielen naarkijken, dat je door deze spaarkaart in te leveren bij het stemlokaal,je kans maakt op een reis naar Torremolinos of een ander gebied waarveel debielen zich zomers ophouden. Stemmen met een volle spaarkaartworden stiekem niet meegerekend en de wereld zal er anders uitzien.

Maurice de Hond heeft al eenvoorspelling gedaan. De PVV en het CDA staan allebei op nul zetels.

Leipelullo heeft het extreem druk met het nutteloze van alledag, maar…

Vanaf volgende week eindelijk weer leipelullo-columns twee keer per week.